او حقیقت را قربانی مصلحت نکرد ...

حرمت نهادن به حقیقت مهم تر است یا حفظ قدرت ؟؟!!!

   شما چه فکر می کنید ؟ کدامیک مهم ترند ؟ ارج نهادن به حقیقتی که غیرقابل انکار است و زیرپا گزاردن آن معادل نادیده انگاشتن حقوق عمومی و منافع ملی است یا نگه داشتن میز و سمتی که شاید به آسانی هم به دست نیامده است ؟

   پاسخ دادن به این سوال شاید در نگاه اول خیلی هم سخت نباشد . خیلی راحت اغلب پاسخ می دهند : پاسداشت حقیقت .

   اما وقتی بر سر دوراهی یک انتخاب بزرگ ایستاده ای و انتخاب حقیقت برایت ، برابر می شود با از دست دادن خیلی از موقعیت هایی که با زحمت و تجربه اندوزی و .... به آنها رسیده ای و از دست دادنشان می تواند زندگیت را دگرگون کند ؛ درآمد ماهیانه ات را تحت الشعاع قرار دهد و جایگاه حرفه ایت را به مخاطره بیندازد آنگاه انتخاب بسیار سخت و پیچیده است .

  در چنین شرایطی خیلی از آدم ها برای از دست ندادن موقعیت ها، میزها و عنوان ها ، راحت ترین کار را در مصلحت اندیشی و قربانی کردن حقیقت ، نزد مصلحت می بینند و سعی در نگه داشتن آنها دارند . بعد هم با تبحر و بیان انواع فلسفه و منطق ، انتخاب خود را توجیه می کنند و ....

  اینها را گفتم تا درباره صاحب عکس بالا برایتان توضیح بدهم . مردی که حقیقت را قربانی مصلحت نکرد و به خاطر ارج نهادن به منابع ملی و طبیعی و تعهدات انسانی و  حتی سازمانی ، پست سازمانی خود  را از دست داد . 

   درست 4 سال پیش بود که دستور فاطمه واعظ جوادی رییس وقت سازمان محیط زیست برای قطع درختان و تخریب پوزه های پارک ملی گلستان صادر شد . همان زمان خیلی از مدیران، چشمان خود را بر روی واقعیت بستند و در صدد اجرای این دستور برآمدند تا پستشان را حفظ کنند . 

  اما مهندس محمود شکیبا اینکار را نکرد . او معاون محیط طبیعی محیط زیست گلستان بود و می توانست به اصطلاح امروزی ها ، میزش را حفظ کند . خیلی ساده ؛ تنها با  بستن چشم ها به روی حقیقت و اینکه به خود بگوید : من مامورم و معذور! جمله ای که این روزها زیاد به گوش می رسد !

   اما شکیبا این کار را نکرد . او آنروز امروز را پیش بینی کرد و زخم بزرگی را که بر قلب پارک ملی گلستان نشسته را دید . خیلی مهم است که یک مدیر بتواند 4 سال بعد را ببیند . اصلا مدیر یعنی همین . یعنی کسی که توانایی دیدن چشم اندازهای آینده را دارد . کسی که فقط تا نوک دماغش را نمی بیند . هر چند در سیستم اداری - دولتی ایران امروز ، اینگونه مدیران بسیار اندکند .

   محمود شکیبا این چشم انداز را دید . آنچه را که بنده و خیلی های دیگر در پارک ملی گلستان اینروزها می بینیم .

   هفته پیش به دیدن پارک ملی رفته بودم و باور کنید دردآور بود . هرچند محیط بانان ، مدیران و کارشناسان استان در برخی نقاط واقعا خون دل خورده اند تا وزارت راه هرکاری دلش می خواهد نکند ؛ اما در خیلی جاها زورشان نرسیده و وزارت راه فاجعه ای پدید اورده است . باید ببینید . من هفته پیش دیدم و در دل به حال پارک گریستم !

   اما هنر محمود شکیبا این بود که چیزی را که ما امروز می بینیم 4 سال پیش دید و علاوه بر آن ، برای پیشگیری از وقوعش تا آنجا که می توانست ایستاد .

   همان وقت او گفت : من ذره ای بیش نیستم ؛ اما به اندازه همان ذره ، هستم و ایستاده ام !

  او تا آنجا ایستاد که وادارش کردند که استعفا بدهد و استعفا داد ؛ اما حاضر نشد به خاطر حفظ سمت و میزش ، به مردم ، طبیعت و منافع کشورش خیانت کند .

   بعد از آن شکیبا مدتی مسئول نظارت و بازرسی استان شد و از آنجایی که نه با کسی تعارف داشت و نه اهل رشوه خواری و پارتی بازی و یا بستن چشم ها به روی واقعیت بود برخی ! برایش پاپوش دوختند . همان هایی که عادت کرده بودند بیشتر از حد قانونی " جواز شکار " بگیرند ( بخرند ! ) و از قانونگرایی و شرف مهندس شکیبا عصبانی بودند .

   حالا محمود شکیبا یک کارشناس ساده - حتی نه کارشناس مسئول ! - در اداره کل محیط زیست استان گلستان است . چون هر جا که برود متخلفان برایش پاپوش می دوزند و ظاهرا مدیران بالادست هم بدشان نمی آید که گاهی این پاپوش ها دوخته شود !هر چند به دست آدم های متخلف و بدنام و معلوم الحال ؛ چه فرقی می کند ؟ مهم این است که اینگونه آدم ها با مدیران بالادستی کل کل نکنند و ساکت در گوشه ای مشغول به کاری شوند که نه سیخ بسوزد و نه کباب ؛ حال اگر منابع طبیعی و ملی سوخت چه باک ؟ عیبی ندارد !

  بد نیست بدانید که مدرک مهندس شکیبا ، کارشناسی ارشد است  و تجربه و شناخت ایشان در مقوله محیط طبیعی حتی بسیار بالاتر از برخی مدیران سازمان در تهران است  .

  شنیده ام میرداماد، گرگانی بود و همین طور فخرالدین اسعد گرگانی و بسیار کسانی که نامشان را اکنون به خاطر ندارم ؛ اینها افتخارات تاریخی شهرم هستند . اما محمود شکیبا  در همین عصر و همین روزهای فراموشی شرف و تعهد ، یک انسان واقعی ، مدیر شریف و صاحب نظری تواناست که نمی توانم به همشهری بودن با او افتخار  نکنم.......

 

نوشته شده در سه شنبه 31 شهریور1388ساعت 5 بعد از ظهر توسط الهه موسوی| |